Os Cantís de Papel e o Illote de Ansarón

 
Espazo natural

A punta Morás, o seu porto, os cantís, os illotes en zona protexida ambientalmente e o parque etnográfico constitúen un conxunto moi fermoso, diverso e estimulante, con paisaxe, natureza, e historia industrial. Poderemos contemplar os chamados Cantís de papel, modelados polo mar e o vento formando creativas formas,  e na zona do porto, o lugar onde estivo ata o ano 1977 a antiga factoría baleeira.

Os cantís de papel, situados nas inmediacións da Punta de Morás, son unhas magníficas formacións de rochas graníticas, de extraordinaria beleza.  Teñen unha altura duns 40 m, esculpidos pola acción do vento, e a forza do mar ao longo dos séculos. O seu nome provén da súa aparencia, formando pregos, dobreces e formas caprichosas e singulares que nos fan pensar en papeis e ademais estimulan o noso maxín e inventiva para recoñecer  e crear formas baseadas na realidade ou a fantasía.

Dende a punta e cabo de Morás observaremos os Illotes Farallóns ao leste, e cara o Oeste poderemos incluso achegarnos paseando ata o Illote de Ansarón e As Salseiras cara a Punta Arxente. Forman parte dunha costa rochosa, recortada, sinuosa e abrupta que está protexida polas figuras de ZEC (Zona de Especial Conservación) Costa Mariña Occidental e pola ZEPA ( Zona de Especial Protección para as aves) que abrangue a maiores o territorio marítimo.

A illa de Ansarón coas súas 10 hectáreas de extensión é unha das maiores illas da costa lucense, alcanza uns 80 metros de altitude, con cantís fecundos, produtores de percebe e polbo da pedra.  Ademais a súa protección ven derivada da importancia como lugar de cría de aves mariñas como a gaivota patiamarela, corvo mariño cristado ou gabita que actualmente só nidifica nesta costa en Galicia, tratándose da poboación máis sudoccidental de Europa.

Nos arredores porto de Morás, cheo de embarcacións que practican a pesca artesanal de baixura, poderemos facer un paseo simbólico pola zona onde estivo a antiga factoría baleeira de Morás. Funcionou desde 1965 a 1977, dirixida por Massó Hermanos S.A. Ocupaba algo máis de 10.000 m2, cunha capacidade de almacenamento de 2.000 Ton de aceite en bidóns e unha cámara frigorífica destinada á carne. Chegaron a traballar unhas 60 persoas e o seu cerre produciuse 8 anos antes da entrada en vigor da moratoria da caza de baleas en 1985. Na actualidade as instalacións foron derruídas e so queda visible a rampla para izar aos exemplares de rorcuais (azul, común e norteño) ás naves de tratamento.

Nesta zona estaba tamén a fábrica de dolos, as famosas pezas xigantescas de formigón, que se poden ver nas cercanías.  Serviron para construír o porto de San Cibrao, colocándose entrelazadas coma un crebacabezas